خنگ باهوش

قبل از اینکه این پست رو بخونید برید “درباره من” رو بخونید تا بدونید واقعاً من کی هستم که یک وقت سوءتفاهم نشه!

یادمه از وقتی کوچیک بودم همیشه وقتی بحث رقابت بین خودم و بقیه بچه ها رو مطرح می کردم مادرم بهم یه همچین چیزی می گفت: تو ممکنه خیلی باهوش نباشی ولی تو پشتکار داری! و مدام این جمله برای من تکرار می شد. این شد که من همیشه فکر می کردم آدم باهوشی نیستم و تمام آنچه بدست می آوردم رو نتیجه پشت کارم می دونستم و انقدر این در گوش من خونده شد که دیگه تبدیل به باورم شده بود و به هیچ وجه روی هوشم حساب نمی کردم چون خودم رو خیلی بهره مند از این نعمت الهی نمی دونستم. یادم می یاد که یکبار پشت ویترین یک مغازه دیدم نوشته داروی هوش و رفتم به مادرم گفتم بیاد برام بخره تا من هم باهوش شم! به اصرار من مادرم باهام اومد و وقتی دارو رو از پشت ویترین نشونش دادم بهم خندید و گفت این نوشته داروی موش!!! و این یعنی سم موش سعید!! ) این خاطره رو گفتم تا بدونین چقدر این قضیه جدی بود برام و باور داشتم آدم باهوشی نیستم. البته بد هم نشد برام. مثلاً زمانی که خواستم ساز اولم رو یاد بگیرم انقدر تمرین می کردم که پوست دستم تاول می زد و کنده می شد. یا زمانی که بزرگتر شده بودم و می خواستم کنکور بدم چنان برنامه ی فشرده ای پیاده کردم که اگر امروز کسی برای من تعریف کنه می گم دروغه. هیچ احمقی اینطوری نمی تونه درس بخونه. یا در مورد کار… اساساً تمام زندگیم پر از این خاطره هاست. اما نکته جالب اینجاست که چند وقت قبل پیش یک روانشناس امتحان هوش دادم و طبق آزمونهایی که دادم مشخص شد که سعید جزو چند درصد خاص جامعه است. ) بگذریم که امتحانش رو قبول ندارم چون صرفاً یک سری سوالات ریاضی مانند بود ولی اون شب که اینو فهمیدم از فرط ناباوری خوابم نمی برد! انگار آدم یک جواهری داشته باشه و سی سال ازش بی خبر باشه و یکهو بهش بگن که دیوانه! تو سی ساله رو این جواهر خوابیدی و خبر نداری. قصدم این نبود که بخوام از خودم تعریف کنم و بگم من فلانم و بهمانم. چه بسا که همه ی ما نقاط ضعف و قوتی داریم و معتقدم که نقاط ضعفم به مراتب بیشتر از نقاط قوتمه. اما اینو خواستم بنویسم تا تصمیمی رو که امشب گرفتم یادم نره و یادم باشه که اون کسی که این تصمیم رو گرفته همون آدم سمجی هست که تا نتیجه نگرفته کار رو رها نمی کنه.

پانوشت برای خودم: اون فیلم مستند رو یادته؟ همیشه یادت باشه….