کمی احمقانه

ساعت یک صبح شده و از اون بارونهای شدید استوایی گرفته که هیچ جای دنیا جز این مناطق نمی تونین ببینین. فیلمهای جنگ ویتنام رو یادتونه که یکهو بارون سیل آسایی می اومد؟ معمولاً بارون به قدری شدیده که حتی دومتری خودتون رو هم نمی بینید. انگار توی استخر آب شیرجه زده باشید. قلبم داره تند تند می زنه. می دونی چرا؟ تصمیم گرفتم برم ده دقیقه زیر این بارون راه برم. دوست دارم زودتر این حماقت رو تجربه کنم. فعلاً با اجازه...

.......................

برگشتم.

خیلی خیلی تجربه جالبی بود. اول اینکه آدم احساس می کنه نسبت به طبیعت برتری داره. همیشه از بارون فرار می کردیم ولی اینبار خیلی خونسرد زیر بارون راه می رفتم و سعی می کردم دونه های بارون رو که روی پوستم می خوره احساس کنم. دوم اینکه توی جیب عقب شلوارم پول پیدا کردم. خیلی وقت بود این شلوار رو نپوشیده بودم و الان چون می خواستم برم زیر بارون پوشیدمش. پس بعضی وقتها آدم باید رویه عادی زندگی رو تغییر بده و در این تغییرات فرصتهایی نهفته است. با ادامه دادن روال عادی زندگی فرصتی بوجود نخواهد اومد. و نکته آخر اینکه من الان مست هستم و دارم به زحمت تایپ می کنم. پس اجازه می خوام که خداحافظی کنم. حتماً این تجربه من رو تجربه کنید. :) همسر که برگرده با هم اینکار رو باید بکنیم.

.......................

عجب خوابی کردم. تا لنگ ظهر خوابیدم. خیلی خوب بود. دیشب عجب شبی بود. دور ساختمون خیلی خونسرد بدون چتر زیر بارون راه می رفتم. اون هم چه بارونی.... بیا و ببین. نگهبانی که توی لابی ساختمون می شینه خیلی با تعجب منو نگاه می کرد. آخه هر پنج دقیقه از جلوی لابی رد می شدم. می دید یکی زیر اون بارون وحشتناک داره واسه خودش پیاده روی می کنه!! هر بار هم رد می شدم یک دستی براش تکون می دادم و اون بیچاره هم مات و مبهم دستش رو با تردید بالا میاورد و .... احتمالاً فکر می کرد یک دیوانه دیده!! منتظر بارون بعدیم...